Interparfums’ta 2006 yılında çalışmaya başlayan Desnard, genel hizmetlerden sorumlu yöneticiydi. İddiasına göre, ilerleyen yıllarda görev ve sorumluluklarından uzaklaştırıldı.
Mesleki becerilerini kullanamadığını, yöneticisinin tabletini kurma ve evindeki ütüyle ilgilenme gibi işler verildiğini söyledi. Düzenli görev talebinin karşılanmamasının psikolojik sağlığını bozduğunu ve depresyona yol açtığını ileri sürdü.
Desnard, şirketten 2014 yılında ayrıldı. İşveren, çalışanın sık sık sağlık raporu aldığını açıklarken Desnard, epilepsi nöbetinin ardından geçirdiği trafik kazası nedeniyle yedi ay çalışamadığını belirtti.
Avukat Montasser Charni, müvekkilinin 2009’dan itibaren ağırlaşan çalışma koşulları ile epilepsi nöbeti sonrasındaki yoğun can sıkıntısı arasında bağlantı bulunduğunu savundu. İşverenin avukatı Jean-Philippe Benissan ise iddiaları reddetti. Şirket, yıllık 80 bin euro üzeri maaş ödendiğini, Desnard’ın sorunlarını yönetime bildirmediğini ve iş sağlığı ve güvenliği kuruluna başvurmadığını açıkladı.
2016 yılında İş Mahkemesi’ne başvuran Desnard’ın davası, işverenin itirazı üzerine Paris İstinaf Mahkemesi’ne taşındı. Mahkeme, uzun süreli faaliyet eksikliği ve yoğun can sıkıntısının sağlık sorunlarını ağırlaştırdığını kabul ederek eski çalışana 40 bin euro tazminat ödemesine karar verdi.
Yeterli görev verilmemesi nedeniyle yaşanan psikolojik yıpranma, bore-out kavramıyla ilişkilendiriliyor. Fransa’da bu durum tek başına hukuken tanımlanmış bir hastalık veya bağımsız hukuki kavram değil. Ancak çalışanın görevlerinden sistematik biçimde uzaklaştırılması ve dışlanması, gerekli koşulların oluşması hâlinde psikolojik taciz kapsamında değerlendirilebiliyor. Fransa İş Kanunu’nun L 1152-1 maddesi, çalışanların fiziksel veya ruhsal sağlıklarına zarar verebilecek tekrarlayan psikolojik taciz davranışlarını yasaklıyor.
Kaynak: Sözcü
